Άγριος γαλάζιος ουρανός

Η μάχη μαινόταν δυνατότερη από ποτέ... Ο άνεμος ήταν καυτός από τους καπνούς που κατάκλυζαν την ατμόσφαιρα και απότις πύρινες φλόγες των πολυβόλων που τους συνόδευαν... Και οι φτωχικές καλύβες ανάμεσα στις πυκνές καταπράσινες φυλλωσιές από φοινικιές και φυτείες ρυζιού έσταζαν αίμα πάνω στους σκονισμένους δρόμους, ενώ τα πάντα πνίγονταν από τις σφαίρες που έσκαζαν τσιρίζοντας μέσα στις πλατιές χωματένιες στράτες, ξεκουφαίνοντας τα αυτιά και ξεσκίζοντας κάθε ομορφιά γύρω τους... Δεν πέρασε πολλή ώρα και ο ίδιος αέρας γέμισε από μια αχνή ομίχλη... Ο Στέφαν ήξερε πως ο εφιάλτης μόλις άρχιζε. Οι αντάρτες γύρω του είχαν πλέον αποκτηνωθεί. Γι' αυτό κι έπρεπε να κινηθεί γρήγορα. Κρατώντας την σφιχτά στην αγκαλιά του έτρεξε μακριά, ενώ η μυρωδιά του καπνού έμπαινε στα ρουθούνια του όλο και πιο δυνατή... ενώ τα φτερά της πνιγηρής αύρας τον έκαιγαν περισσότερο από ποτέ...

Μια ριψοκίνδυνη δημοσιογράφος… Ένας πατέρας που εξαφανίζεται… Μια περίεργη απαγωγή… κι ένας έρωτας από τον οποίο δεν θα μπορέσει με τίποτα να ξεφύγει...

Η Θάλεια, μια θαρραλέα κοπέλα που εργάζεται σε ένα εκδοτικό οίκο στην Αθήνα αποφασίζει να ταξιδέψει στην Ακτή Ελεφαντοστού στην Δυτική Αφρική προκειμένου να ερευνήσει τη μυστηριώδη εξαφάνιση του αρχαιολόγου πατέρα της. Η παραμονή της όμως εκεί θα στιγματίσει για πάντα τη ζωή της...

Κατηγορία: Λογοτεχνία - Ελληνική

Συγγραφέας: Προδρόμου, Μαρία

Εκδότης: Power Publishing

Ημερ/νία έκδοσης: 2010

Αριθμός σελίδων: 251

Το ιστολόγιο της συγγραφέως 

Η εξομολόγηση μιας τελείας

Η τελεία μοιάζει με τη στιγμή. Η τελεία μένει, η στιγμή δραπετεύει.
"Εσύ πού είσαι;"
"Εκεί που η θάλασσα δεν τελειώνει κι ο ουρανός δεν αρχίζει, υπάρχει μια γραμμή που ενώνει και χωρίζει".
Άναψε δυο κεριά για να με ψάξεις, ένα στην ανάμνηση κι ένα στην προσδοκία".

Συγγραφέας: Λουδοβίκος των Ανωγείων
Εκδόσεις: Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη
Έτος Έκδοσης: 2009
Σελίδες: 103

Το βιβλίο θα το βρείτε εδώ: greekbooks.gr

Η Αθηναϊκή ταβέρνα

Ταβέρνα: Χώρος επικοινωνίας, έκφρασης του λαϊκού κεφιού, διασκέδασης και γέλιου. Χώρος καλαμπουριού, ξεδόματος, ονειροπόλησης, χαλάρωσης και απόλαυσης. Χώρος εξομολογήσεων, αρσενικών αλληλοεκμυστηρεύσεων, πονεμένων ερωτικών ιστοριών και αθεράπευτων ερώτων. Χώρος λησμονιάς -βοηθούσης της οινοποσίας- απόδρασης από τα ντέρτια και τους καημούς της ζωής. Χώρος δημιουργίας, διαφύλαξης και ανανέωσης του μοναδικού πολιτιστικού μας αγαθού που είναι οι τοπικές μας κουζίνες. Χώρος ομαδικής ψυχοθεραπείας με θεράποντα τον ταβερνιάρη. Πρώτες συναντήσεις, ερωτικές εξομολογήσεις, αλλά και πολιτικές αναλύσεις και συνωμοτικές μαζώξεις. Χώρος κοινωνικών συναθροίσεων, οικογενειακών γιορτών όπου επιβεβαιώνεται η κοινωνική συνοχή, τόπος χαράς σπουδαίων γεγονότων, όπως γάμοι, βαφτίσια κλπ. Χώρος υπέρβασης της ζοφερής πραγματικότητας, διέξοδος και διαφυγή από τη μοναξιά. Χώρος όπου ικανοποιείται η πείνα και η δίψα, αλλά όπου το φαγητό και το πιοτό δεν είναι παρά η αφορμή για να ενωθεί η μια ψυχή με την άλλη, να βρει την άκρη του νήματος, να αποκαλύψει την ατομική αλήθεια και να ενωθεί με το πανανθρώπινο. Τέλος, χώρος ιστορικής μνήμης, συζητήσεων και σχολιασμού της καθημερινότητας, διαμόρφωσης της κοινωνικής συνείδησης.

Η Ταβέρνα είναι ο χώρος έκφρασης του ασυνείδητου. Εδώ οι άνθρωποι μιλούν με τη γλώσσα της ψυχής και όχι της λογικής. Πίνουν, μιλούν, τραγουδούν, γλεντούν, αδελφώνονται, αγαπούν, πονούν, υποφέρουν θυμούνται, λυτρώνονται. Το βιβλίο αυτό καταγράφει την ιστορία και την παράδοση της Αθηναϊκής Ταβέρνας. Από τα πρώτα μεταεπαναστατικά χρόνια μέχρι σήμερα. Παράλληλα παρουσιάζει και φωτογραφικά τις ιστορικότερες Ταβέρνες της Αθήνας που πολλές εξ' αυτών λειτουργούν και στις μέρες μας: Η Λεύκα, ο Τσοπανάκος, το Δίπορτο αλλά και ο Απότσος, ο μπαρμα-Γιάννης και άλλες πολλές.

Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου ξεδιπλώνεται παράλληλα με την ιστορία της κάθε ταβέρνας και η ιστορία του τόπου και των ανθρώπων της. Το ρεμπέτικο και οι ρεμπέτες, η αντίσταση και οι παρέες της, ο κινηματογράφος και τ' αστέρια του. Ένα πανόραμα της πόλης των Αθηνών μέσα από το πρίσμα της Αθηναϊκής Ταβέρνας. Ένα εξαιρετικό φωτογραφικό λεύκωμα και μια ιστορία των ταπεινών αυτού του κόσμου.

Συγγραφέας: Πίττας Γιώργος
Εκδόσεις: Ίνδικτος
Χρονολογία Έκδοσης: 2009
Σελίδες: 365

Το βιβλίο θα το βρείτε εδώ: greekbooks.gr

Βίοι γελοίων

Βίοι γελοίων
Τα έργα και οι λέρες

Τι γνωρίζουμε για τον Τεφάλ Καπόνε; Πού έζησε η Εταζέρα Μπορντό; Ποιος ήταν στην πραγματικότητα ο Ανανίας Ανανάς; Πόσα ήταν τα Εφτά Τραύματα του κόσμου; Πού γεννήθηκε ο Τάπερ Σελοφάν; Ποιος ενέπνευσε στον Κίναιδο τον Λεοντόκαρδο την αγάπη του για το στουπέτσι, τις μονωτικές ταινίες και τα αυτοκόλλητα παντζάρια πάνω σε παρμπρίζ; Ποιος όρισε ως αναφαίρετο συνταγματικό δικαίωμα την κατανάλωση στραγαλιών σε κλειστούς χώρους και τη χρήση ενδοφλέβιου παστελιού κατά την εκτόξευση μπακαλιάρων στα κομμωτήρια Τσετσένων φάσιον ντιζάινερ και Ταλιμπάν μανικιουρίστ; Ποιοι ήσαν στην πραγματικότητα οι κύριοι Μπρελόκ Μπλοκ και Μπέικον Τοστ;

Σε αυτά, αλλά και σε ακόμα λιγότερα ερωτήματα, δίδει απαντήσεις ο Γιώργος Γαλίτης με το βιβλίο του "Βίοι γελοίων".

Ένα μνημειώδες επιστημονικό έργο, ένα μοναδικό πνευματικό πόνημα που ρίχνει σκοτάδι στις πιο φωτεινές σελίδες της παγκόσμιας ιστορίας. Ένα συνταρακτικό βιβλίο που δεν πρέπει να λείψει από το ράφι αυτού του βιβλιοπωλείου.

Συγγραφέας: Γαλίτης Γ.
Εκδόσεις: ΚΨΜ
Χρονολογία Έκδοσης: 2010
Σελίδες: 200

Το βιβλίο θα το βρείτε εδώ: greekbooks.gr

Κατεβαίνοντας το ποτάμι

Τα εν λόγω κείμενα είναι πυκνώσεις από επιρροές της φύσης, της ζωής, της πράξης, της κοινωνίας, της πολιτείας, της επιστήμης, της θρησκείας, της τέχνης και της ιστορίας, από επιδράσεις που ασκήθηκαν στον γράφοντα από τις συνακόλουθες με αυτούς τους τομείς της οντολογίας και της γνωσιολογίας παραγωγικές πρακτικές, όπως είναι τα ταξίδια, οι διανθρώπινες σχέσεις και τα διαβάσματα, καθώς και από πρωτεϊσμούς, ονειρικές προεκτάσεις, που αποτελούν το λογοτεχνικό πλήρωμα της ελικωνιάδας προαίρεσης και συνιστούν με τον εξωπραγματικό τους χαρακτήρα, κατ' αποκλειστικότητα, τη μυθολογία των περιεχομένων. Με λίγα λόγια, το παρόν βιβλίο είναι το σώμα από τα αποστάγματα που γέννησαν ο βιωματικός και διαλεκτικός τρόπος ετασμού της φύσης, της ζωής και του πολιτισμού και η ευδώρα ανάγκη μεταποίησης του αποθησαυρισμένου πλούτου σε ιστουργήματα. Έτσι, μπορεί να ερμηνευτεί με πειστικότητα η κίνηση, που είναι το κύριο γνώρισμα των κειμένων και που ως χρόνος, ως τέταρτη διάσταση, στην οποία εντάσσονται και συλλειτουργούν και οι άλλες τρεις διαστάσεις του στερεομετρικού κόσμου, καλύπτει αυξητικά τον αχανή χώρο και προσδιορίζει συμβατικά τα μεγέθη του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος.

Είναι γνωστό ότι η εποχή, στην οποία ζούμε, είναι χρησιμοθηρική, και οι άνθρωποι στρέφουν τα ενδιαφέροντά τους σε ό,τι είναι άμεσα ή βραχυπρόθεσμα χρήσιμο στη ζωή τους. Μέσα σε μια τέτοια κατάσταση και με αυτή την τακτική καταβάλλεται χωρίς αμφιβολία πρώτιστα προσπάθεια για αντιμετώπιση των δυσκολιών της καθημερινότητας, αλλά παράλληλα και βεβαιότατα διαπιστώνεται ανεπίσχετη η ροπή προς εκμετάλλευση των ευκαιριών για προσωπικό όφελος, γεγονός που συνεπάγεται τη σύγχρονη κακοδαιμονία με όλα τα παρεπόμενά της. Ένα από αυτά τα παρεπόμενα είναι και η αδιαφορία των σημερινών ανθρώπων -και αναφερόμαστε στον κανόνα, όχι και στις εξαιρέσεις - προς τις λειτουργίες της ψυχής και του πνεύματος και συγκεκριμένα προς την πεζογραφία και την ποίηση.

Συγγραφέας: Ρεντίφης Δημήτρης
Εκδόσεις: Γκοβόστης
Χρονολογία Έκδοσης: 2010
Σελίδες: 304

Το βιβλίο θα το βρείτε εδώ: greekbooks.gr

Το βιβλίο της γενικής άγνοιας

QI: The Book of General Ignorance

Όπως έχει πει ο Γούντι Άλεν, «κάποιοι πίνουν βαθιά από το ποτάμι της γνώσης, ενώ κάποιοι άλλοι κάνουν γαργάρα»! Δεν είναι λόγος αυτός να νιώθουμε ταπεινωμένοι. Άλλωστε, η άγνοια είναι που οδηγεί στην ανάγκη της γνώσης. Για να το πούμε αλλιώς, αν δεν δημιουργηθεί η ερώτηση, δεν θα αναζητηθεί ποτέ η απάντηση! Το «Βιβλίο της γενικής άγνοιας» σπάει τα ταμεία στη Βρετανία και με τρόπο απλό και διασκεδαστικό μάς αποκαλύπτει ποια πράγματα νομίζαμε πως γνωρίζουμε, ενώ... ήμασταν βαθιά νυχτωμένοι.

Βασισμένο στο κωμικό τηλεπαιχνίδι «QI» του BBC, το «Βιβλίο της γενικής άγνοιας» δίνει απαντήσεις σε ερωτήματα των οποίων την απάντηση νομίζαμε ότι ξέρουμε! Το Σινικό Τείχος ΔΕΝ φαίνεται απ' τη Σελήνη, η ατμομηχανή είναι αρχαία εφεύρεση και οι φεμινίστριες δεν έκαψαν ποτέ σουτιέν!

Από πού αντλούν την ονομασία τους τα Κανάρια νησιά; Από τα καναρίνια, είπατε; Λάθος, χάσατε! Μια σαρανταποδαρούσα -εδώ με... 30 πόδια- και το γνωστό... φυτό λούφα, για τους δύσπιστους που θεωρούν ότι είναι σφουγγάρι. Όσο για το ιγκλού, σήμερα μάλλον αποτελεί δημοφιλή τουριστικό μύθο!

Ποιο πλάσμα θα επιβιώσει από πυρηνικό πόλεμο; Αν απαντήσετε «η κατσαρίδα» κάνετε λάθος! Η σωστή απάντηση είναι «κανείς». Την επιστημονική αλήθεια, αντί των διαδεδομένων μύθων, έρχεται να αποκαταστήσει ένα διασκεδαστικό βιβλίο, αμετάφραστο ακόμη στη χώρα μας.

1. Πότε εφευρέθηκε η ατμομηχανή;
Η σωστή απάντηση είναι περί το 60 μετά Χριστόν! Εφευρέτης ο Ήρων ο Αλεξανδρεύς, μέγας μαθηματικός και γεωμέτρης της εποχής και μέγας δάσκαλος στη Βιβλιοθήκη της Αλεξανδρείας. Παρότι υπάρχουν ενδείξεις ότι με τον ατμό πειραματίστηκε και ο Αρχιμήδης, η πρώτη μηχανική κατασκευή με ατμό είναι του Ήρωνος. Η «αιολόσφαιρα» ή «ατμοστρόβιλος» χρησιμοποιούσε ατμό ως προωθητικό αέριο για να κάνει μια σφαίρα να περιστρέφεται. Δυστυχώς, ο Ήρων δεν κατάφερε να δει τις πιθανές εφαρμογές της ανακάλυψης του κι έτσι η «αιολόσφαιρα» θεωρήθηκε κάτι σαν πρωτότυπο παιχνίδι. Το απίστευτο είναι ότι ο σιδηρόδρομος -δηλαδή οι ράγες πάνω στις οποίες μπορεί να κινείται ένα όχημα- είχε εφευρεθεί αιώνες νωρίτερα από τον Περίανδρο τον Κορίνθιο! Ναι, ο τύραννος για τον οποίο κάτι έχετε μάθει στο σχολείο είχε δημιουργήσει τη «διολκό» στον -τότε- ισθμό της Κορίνθου, για να μεταφέρονται τα καράβια πάνω σε ράγες από τη μία άκρη του στην άλλη.

2. Ποιο ζώο κρύβει το κεφάλι του στην άμμο;
Όχι! Όχι, σάς λέω, δεν έχει δει κανείς ποτέ στρουθοκάμηλο να χώνει το κεφάλι της στην άμμο! Οπότε και η έκφραση «στρουθοκαμηλισμός», άκυρη! Ο μύθος ίσως βγήκε γιατί το πουλί αυτό ξαπλώνει φαρδύ-πλατύ με το λαιμό και το κεφάλι στο έδαφος. Το λάθος πρωτοέκανε ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, ρωμαίος ιστορικός, που επίσης υποστήριζε ότι οι στρουθοκάμηλοι καταφέρνουν να εκκολάψουν τα αβγά τους κοιτάζοντάς τα με ένταση! Από εκεί να καταλάβετε! Αν το κεφάλι του μπει στο χώμα, το πτηνό θα πεθάνει από ασφυξία!

3. Πόσα πόδια έχει η σαρανταποδαρούσα;
Δεν είναι σαράντα - ούτε και εκατό, όπως υποδεικνύει το λατινικής ρίζας όνομα centipede. Η σαρανταποδαρούσα μπορεί να έχει από 15 έως 91 ζευγάρια πόδια - βασικό χαρακτηριστικό της, ο αριθμός των ζευγών είναι μονός! Συνήθως γεννιέται με 7 ζευγάρια πόδια, τα οποία αυξάνονται με το χρόνο. Μπρρρ...

4. Ποιος ζει σε ιγκλού;
Μάλλον κανένας πια... Ιγκλού στη γλώσσα της φυλής Ινουίτ σημαίνει σπίτι, και τα σπίτια τους χτίζονται από πέτρα ή δέρματα. Ιγκλού από πάγο έχτιζαν οι προγενέστεροι των Ινουίτ, Θούλι, και τα χρησιμοποιούσαν μέχρι αρκετά πρόσφατα στον κεντρικό και ανατολικό Καναδά. Και μόνο εκεί. Ούτε οι Εσκιμώοι της Αλάσκας ούτε αυτοί της Γριλανδίας κατοικούν σε ιγκλού. Για να καταλάβετε, ήδη τη δεκαετία του 1920, σε μια απογραφή στην παγωμένη Γροιλανδία, μόνο 300 από 14.000 Εσκιμώους είχαν δει ιγκλού στη ζωή τους. Σήμερα απομένουν ελάχιστα τέτοια κτίσματα από χιόνι. Γλυκιά λεπτομέρεια, οι Θούλι της Γριλανδίας, μάστορες του ιγκλού -κατασκεύαζαν τεράστιες σάλες για χορούς, γιορτές και αγώνες- ζούσαν σε τέτοια απομόνωση, που μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα πίστευαν ότι είναι ο μόνοι άνθρωποι στον κόσμο!
5. Ποιες ανθρώπινες κατασκευές φαίνονται από τη Σελήνη;
Αν είπατε το Σινικό Τείχος, καίγεστε! Καμία ανθρώπινη κατασκευή δεν είναι ορατή από το φεγγάρι, με γυμνό μάτι με το ζόρι διακρίνονται οι ήπειροι! Προσοχή, άλλο το Διάστημα και άλλο η Σελήνη. Το Διάστημα ξεκινάει στα 100 χιλιόμετρα από την επιφάνεια της Γης. Κι από εκεί πολλά ανθρώπινα επιτεύγματα είναι ορατά· πόλεις, δρόμοι... Η Σελήνη απέχει πάνω από 400.000 χιλιόμετρα! Και μην ακούτε τι λέει το «Trivial Pursuit», δεν υπάρχει καμία ενδιάμεση απόσταση απ' όπου να διακρίνεται μόνο το Σινικό Τείχος!

6. Τι έκαναν οι φεμινίστριες με τα σουτιέν τους;
Ε, όχι! Δεν τα έκαψαν! Πρόκειται για άλλη μια παραπλάνηση των μίντια -και ένα κλασικό δείγμα για το πώς δημιουργούνται οι αστικοί μύθοι. Ξακουστή διαδήλωση φεμινιστριών ήταν αυτή που έγινε έξω από τα καλλιστεία για τη Miss America το 1968. Δεν ήταν πολλές, αλλά έκλεψαν τις εντυπώσεις, με πλακάτ που έλεγαν «Ας κριθούμε ως άνθρωποι» και «Ain't she sweet; making profits off her meat» (Τι γλυκούλα! Βγάζει κέρδη από το κρέας της). Τα κορίτσια έστεψαν ένα πρόβατο «Μις Αμέρικα» και μετά πέταξαν τακούνια, σουτιέν, τσιμπιδάκια για τα φρύδια και ρόλεϊ μέσα σ' ένα «Δοχείο απορριμμάτων της ελευθερίας». Τα σουτιέν τους δεν τα έκαψαν. Ήθελαν, αλλά η αστυνομία τις απέτρεψε, με το πειστικό επιχείρημα ότι υπήρχε κίνδυνος για φωτιά στην ξύλινη εξέδρα όπου βρίσκονταν! Αυτά είναι τα γεγονότα. Όμως, μια δημοσιογράφος της «New York Post», η Λίντσι βαν Γκέλντερ, έγραψε ένα άρθρο στο οποίο ανέφερε ότι οι φεμινίστριες ήθελαν να κάψουν τα σουτιέν και τις ζαρτιέρες τους. Ο «υλατζής» -κατά την ελληνική ορολογία- το πήγε λίγο παραπέρα, βάζοντας στον τίτλο τη φράση «BRA BURNERS» (αυτές που καίνε τα σουτιέν). Οι άλλες εφημερίδες άρπαξαν τον τίτλο και τον έκαναν μύθο.

7. Που μπορείς να βρεις λούφα;
Στα δέντρα! Αν νομίζατε μέχρι σήμερα ότι η λούφα, σαν το σφουγγάρι, βρίσκεται στα βάθη της θαλάσσης, μάθετε ότι αυτό με το οποίο τρίβετε την πλατούλα σας στο μπάνιο προέρχεται από το αναρριχητικό φυτό loofah AEGYPTIACA! Οι καρποί του δέντρου, που μοιάζουν αρκετά με αγγουράκια, είναι και βρώσιμοι στη χλωρή τους μορφή (στο τηγάνι). Αν τους αφήσεις όμως να ξεραθούν πάνω στο δέντρο, κιτρινίζουν και ξεφλουδίζονται, για να αφήσουν έναν σκελετό που εξολοθρεύει τα νεκρά κύτταρα από το δέρμα!

8. Τι έκανε ο Νέρωνας ενώ η Ρώμη καιγόταν;
Πάντως δεν συνέθετε μελωδίες με την άρπα, εμπνεόμενος από την καταστροφή, πόσο μάλλον με βιολί- που δεν εμφανίστηκε παρά 1.000 χρόνια αργότερα! Η αλήθεια είναι -κατά τον Τάκιτο- ότι βρισκόταν περίπου 56 χιλιόμετρα μακριά -στο Άντιουμ, στα παραθαλάσσια θερινά του ανάκτορα. Όταν έμαθε για την πυρκαγιά, έσπευσε να επιστρέψει στην πόλη, όπου ανέλαβε προσωπικά το συντονισμό για την πυρόσβεση! Ο λόγος που ο εμπρησμός καταλογίστηκε στον Νέρωνα ήταν ότι είχε μακρόπνοα σχέδια για την οικιστική ανάπτυξη της πόλης - και τα έβαλε όντως σε λειτουργία μετά τη φωτιά. Το γεγονός πάντως είναι ότι, όντως, την πλήρωσαν οι χριστιανοί!
9. Από ποιο ζώο πήραν την ονομασία τους τα Κανάρια νησιά;
Κι όμως, δεν είναι από τα καναρίνια, είναι από τα... σκυλιά! Το αρχιπέλαγος πήρε το όνομά του από τους Ρωμαίους που βρήκαν πολλά σκυλιά -άγρια και εξημερωμένα- στο κεντρικό νησί. Η λατινική ονομασία είναι «Insula Canaria». Τα καναρίνια πήραν το όνομά τους από τα νησιά - όχι το αντίστροφο!

10. Πόσες αισθήσεις έχει ο άνθρωπος;
Τουλάχιστον εννέα! Οι 5 αισθήσεις που απαγγείλατε μόλις διαβάσατε την ερώτηση (όραση, ακοή, όσφρηση, αφή, γεύση) καταγράφηκαν από τον Αριστοτέλη. Ε, έχει κι άλλες, τουλάχιστον τέσσερις είναι αποδεκτές, αν και οι νευρολόγοι κατά καιρούς επιχειρηματολογούν για περισσότερες. Ιδού με τους λατινικούς τους όρους:
1. Thermoception: η αίσθηση της θερμότητας (ή της απουσίας θερμότητας) στο δέρμα.
2. Equilibrioception: η αίσθηση της ισορροπίας.
3. Nociception: η αίσθηση του πόνου.
4. Proprioception: η συνείδηση του σώματος, το να γνωρίζεις πού βρίσκονται τα διάφορα μέλη του σώματός σου.

Και, βέβαια, λένε οι ειδικοί, τι είναι η αίσθηση της πείνας ή της δίψας ή η αίσθηση του βάθους; Άσε που άλλα πλάσματα έχουν αισθήσεις που εμείς δεν έχουμε. Οι καρχαρίες, για παράδειγμα, έχουν electroception (νιώθουν τα ηλεκτρικά πεδία), έντομα και πουλιά έχουν ιmagnetoception (αντιλαμβάνονται μαγνητικά πεδία), ενώ οι κουκουβάγιες, μεταξύ άλλων, έχουν υπέρυθρη όραση!

Συγγραφέας: Λουντ Τζ., Μίτσινσον Τζον
Μετάφραση: Ξηρομερίτη Ευαγγελία
Εκδόσεις: Πατάκης
Χρονολογία Έκδοσης: 2008
Σελίδες: 376

Από το ένθετο «Ε» της εφημερίδας Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία

Ο έρωτας νοστάλγησε την Κούβα

Πέδρο Χουάν Γκουτιέρες
1
Ένα σουηδικό πανεπιστήμιο θέλησε να με καλέσει σε κάποια σεμινάρια λογοτεχνίας που οργανώνονται κάθε χρόνο την άνοιξη. Δεν με ενδιαφέρουν τα σεμινάρια, κι ακόμα λιγότερο οι σπουδές λογοτεχνίας, αλλά θα μπορούσα να εκμεταλλευτώ την ευκαιρία για να γνωρίσω τη Σουηδία, με όλα τα έξοδα πληρωμένα. Για κάποιο λόγο που τώρα δεν θέλω να θυμηθώ ―νομίζω πως η σουηδική σοσιαλδημοκρατία δεν συμπαθούσε εκείνους που θα έπρεπε να εγκρίνουν το ταξίδι μου― δεν κατάφερα να κάνω τη βόλτα μου στη Σκανδιναβία. Τότε ήταν που άρχισα να ανταλλάσσω τηλεφωνήματα και αλληλογραφία με την Ανιέτα, τη συντονίστρια εκείνων των σεμιναρίων. Η επικοινωνία γινόταν ολοένα και πιο θερμή. Συνεχίσαμε αυτό το παιχνιδάκι για ένα χρόνο. Της έστειλα μερικά ποιήματά μου. Μετά, αγόρασε μέσω ταχυδρομείου τη Βρόμικη τριλογία της Αβάνας.1 Της έστειλαν το βιβλίο από τη Βαρκελώνη. Όταν άρχισε να διαβάζει εκείνα τα διηγήματα, μου τηλεφωνούσε κάθε μέρα, αναστατωμένη. Τραύλιζε στο τηλέφωνο, και όλο το σκηνικό άρχισε να παίρνει έναν τόνο πιο προσωπικό.

Χάρη σε μια ευτυχή διασταύρωση διαδρομών, βρέθηκα να περνώ τα Χριστούγεννα του 1998 στις Άλπεις. Ήμουν με μια φίλη φωτογράφο σε ένα ξύλινο σπιτάκι ανάμεσα σε βουνά. Μπορεί να ακούγεται σαν λογοτεχνικό εύρημα συγγραφέα ρομάντζων, αλλά δεν είναι. Ήταν ακριβώς έτσι. Ένα γκρίζο συννεφιασμένο απόγευμα με αέρα, ήπια κάμποσα ποτήρια ουίσκι ενώ η φίλη μου με φωτογράφιζε. Το οινόπνευμα κατέκλυσε τον εγκέφαλό μου και άρχισα να γδύνομαι. Μου συμβαίνει πάντα: όταν είμαι γυμνός και με κοιτούν, μου σηκώνεται. Κι ακόμα περισσότερο όταν με κοιτούν μέσα από το φακό μιας φωτογραφικής μηχανής. Λογικό. Oι φωτογραφίες βγήκαν πολύ καλές: εγώ, στο χιόνι, τελείως γυμνός, με τον πούτσο όρθιο. Η φίλη μου τις τύπωσε σε σέπια και πραγματικά έδειχνα τόσο νέος, με έναν εγωισμό τόσο ερεθισμένο και ελκυστικό, που δεν κατάφερα να αντισταθώ κι έστειλα μία από εκείνες τις φωτογραφίες στην Ανιέτα, ως χριστουγεννιάτικο δώρο.

Είμαι αποπλανητής. Το ξέρω. Όπως υπάρχουν αμετανόητοι αλκοολικοί, τζογαδόροι, άνθρωποι εθισμένοι στην καφεΐνη, τη νικοτίνη, τη μαριχουάνα, κλεπτομανείς και ούτω καθεξής, εγώ είμαι εθισμένος στην αποπλάνηση. Καμιά φορά, το αγγελάκι που έχω μέσα μου προσπαθεί να μου βάλει φρένο και μου λέει: «Μην είσαι τόσο κάθαρμα, Πεδρίτο. Δεν συνειδητοποιείς ότι κάνεις αυτές τις γυναίκες να υποφέρουν;». Αλλά τότε εμφανίζεται το διαβολάκι με τον αντίλογο: «Εμπρός, συνέχισε. Τις κάνεις ευτυχισμένες, έστω και για λίγο. Κι εσύ είσαι ευτυχισμένος. Μην νιώθεις ένοχος».

Είναι μια μανία. Το ξέρω ότι η αποπλάνηση είναι μια μανία σαν όλες τις άλλες. Και δεν υπάρχουν Ανώνυμοι Αποπλανητές. Εάν υπήρχαν, ίσως να μπορούσαν να κάνουν κάτι για την περίπτωσή μου, αν και δεν είμαι σίγουρος. Σίγουρα θα έβρισκα δικαιολογίες για να αποφεύγω τις συναντήσεις τους και να μην χρειάζεται, κάνοντας την καρδιά μου πέτρα, να σηκώνομαι μπροστά σε όλους και με το χέρι στη Βίβλο να δηλώνω ψύχραιμα: «Με λένε Πέδρο Χουάν. Είμαι αποπλανητής. Εδώ και είκοσι πέντε μέρες δεν έχω αποπλανήσει κανέναν».

Τον Μάρτιο ήμουν πίσω στην Αβάνα. Πολύ ήρεμος. Ζωγράφιζα. Πειραματιζόμουν με κάποια ανακυκλωμένα υλικά. Εννοώ με σκουπίδια που μάζευα από το δρόμο. Είχα πολύ υλικό γύρω μου. Τα βράδια έπινα ρούμι, κάπνιζα τα πούρα μου, αποπλανούσα καμιά μαύρη, καμιά μιγάδα. Τις λατρεύω. Δεν πρόκειται να γράψω εδώ ότι οι μαύροι είναι ανώτερη φυλή γιατί αυτό είναι ανεστραμμένος φασισμός, αλλά είμαι πεπεισμένος ότι πρέπει να αναμειχθούμε περισσότερο. Nα προκαλέσουμε την ανάμειξη. Nα παράγουμε περισσότερους μιγάδες, άντρες και γυναίκες. Η ανάμειξη σώζει. Γι’ αυτό μ’ αρέσουν οι μαύρες. Καλά, όχι ακριβώς γι’ αυτό, την ώρα που γαμάς, δεν σου καίγεται καρφί για τη σωτηρία κανενός. Αλλά έχω δυο υπέροχες μιγάδες κόρες που επιβεβαιώνουν αυτή την άποψη.

Τέλος πάντων, τον Μάρτιο η Ανιέτα είχε ήδη αρχίσει να οργανώνει από τη Στοκχόλμη το καινούργιο ταξίδι μου στη Σουηδία. Είναι πολύ καπάτσα, αλλά ένιωθα ότι είχε αλλάξει λίγο. Μεταξύ των ποιημάτων, των διηγημάτων της Τριλογίας και της γυμνής φωτογραφίας μέσα στο αλπικό χιόνι, είχαν αναστατωθεί τα νευρικά της κύτταρα. Μου τηλεφωνούσε σχεδόν καθημερινά και μου έλεγε πράγματα όπως: «Χτες το βράδυ δεν μπόρεσα να κοιμηθώ. Με έχεις αλλάξει. Είναι αληθινά όσα γράφεις;».

Και της απαντούσα: «Nαι. Δεν έχω πολλή φαντασία».

Κι εκείνη: «Ω. Θα έρθεις την άνοιξη, Πέδρο Χουάν; Είναι όλα έτοιμα. Θα έρθεις;».

2
Μου τηλεφωνούσε πάντα στις οχτώ το πρωί, ώρα Αβάνας, δύο το μεσημέρι ώρα Στοκχόλμης. Ακριβής σαν καλοκουρδισμένο ρολόι. Ένα πρωί του Μάρτη χτύπησε το τηλέφωνο. Είχα ξυπνήσει πριν από καμιά ώρα, αλλά ήμουν ακόμη ξαπλωμένος. Με τρία μαξιλάρια κάτω απ’ το κεφάλι μου, διάβαζα την Αθανασία του Κούντερα. Η Ανιέτα με διέκοψε τη στιγμή ακριβώς που διάβαζα στη σελίδα 69 ένα απόσπασμα σχετικά με την καταπίεση, την αγριότητα και την υπεροψία που γεννά η εξουσία: «Γκαίτε! O Nαπολέοντας έδωσε μια στο κούτελό του. O συγγραφέας των Παθών του νεαρού Βέρθερου! Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας στην Αίγυπτο έμαθε ότι οι αξιωματικοί του διάβαζαν αυτό το βιβλίο. Καθώς το γνώριζε, θύμωσε πάρα πολύ. Επέκρινε τους αξιωματικούς του που διάβαζαν τέτοιου είδους συναισθηματικές σαχλαμάρες και τους απαγόρευσε άπαξ διά παντός να διαβάζουν μυθιστορήματα. Oποιοδήποτε μυθιστόρημα! Nα διαβάζετε βιβλία ιστορίας, είναι πολύ πιο χρήσιμα!».

Αντίθετα από την Ανιέτα, εγώ διάβαζα ένα μυθιστόρημα αργό, φιλοσοφικό. Διάβαζα, τις λίγες στιγμές ηρεμίας και ησυχίας που είχα στη διάθεσή μου σε μια πόλη ιδιαίτερα ιλιγγιώδη και χαοτική. Ένα μέρος θορυβώδες, όπου τίποτε δεν παραμένει αμετάβλητο για πολύ.

Στις ερωτήσεις της μπορώ να απαντήσω μόνο με μια προφανή φράση: «Όταν μένεις σε ένα μέρος όπως αυτό, δεν μπορείς να γράφεις αργά. Εδώ όλα διαλύονται μέσα στα χέρια σου. Τίποτε δεν διαρκεί. Και πρέπει να βγεις να ψάξεις κι άλλο. Κι αυτό συμβαίνει καθημερινά». Εκείνη μένει σιωπηλή. Μας αρέσει. Oι άνθρωποι επιτρέπουν στους εαυτούς τους να σωπαίνουν και να απολαμβάνουν τη σιωπή μόνο όταν είναι δύο, μαζί, ο ένας δίπλα στον άλλο. Αλλά μια διεθνής κλήση κοστίζει. Κανείς δεν σπαταλά τα λεφτά του για να μένει σιωπηλός. Εμείς το κάνουμε. Η Ανιέτα τηλεφωνεί από το γραφείο της στο πανεπιστήμιο, κι έτσι το παιχνίδι εκτός από αισθησιακό είναι και δωρεάν. Εκείνη στη μια άκρη, εγώ στην άλλη. Δεν μιλάμε. Η σιωπή μάς ενώνει. Στο τέλος, εκείνη διακόπτει το κενό και το γεμίζει με την ίδια πάντα ερώτηση: «Θα έρθεις την άνοιξη;».

3
Μιλήσαμε λίγο. Ίσως πέντε ή έξι λεπτά. Όταν επιστρέφω στο βιβλίο σκέφτομαι το τέμπο. Γράφεις στο ρυθμό που ζεις. Είναι αναπόφευκτο. Ένα αργό και χαλαρό τέμπο είναι το ιδανικό για να αντιληφθεί το υλικό του ένας ευρωπαίος συγγραφέας. Εκείνος ζει μέσα σε έναν πολιτισμό κατασταλαγμένο, κουρασμένο. Ζει σε κάποιου είδους όριο. Ίσως μιας περιόδου, μιας ιστορικής φάσης. Είναι η αντίληψη κάποιου που έχει φτάσει στο τέλος μιας διαδρομής και κάθεται στο τέρμα για να σκεφτεί με την ησυχία του τη μακρά και πολυτάραχη πορεία του.

Από την άλλη, εγώ ανήκω σε μια κοινωνία που βράζει, συσπάται, και έχει ένα μέλλον εντελώς αβέβαιο και απρόβλεπτο. Σε ένα μέρος όπου μέχρι πριν από πεντακόσια μόνο χρόνια οι άνθρωποι ζούσαν σε σπηλιές, γυμνοί, κυνηγούσαν και ψάρευαν και μόλις που γνώριζαν την ύπαρξη της φωτιάς. Και σαν να μην φτάνει αυτό, ζω σε μια συνοικία μαύρων, οι οποίοι πριν από εκατό χρόνια ήταν σκλάβοι και έχουν καταφέρει πολύ λίγα πράγματα, πάρα πολύ λίγα, μέσα σε εκατό χρόνια χωρίς αλυσίδες.

Το αποτέλεσμα είναι ότι η ζωή μου είναι ένα συνεχές πείραμα ανάμεσα στο τίποτε και το τίποτε. Κάποιες φορές το πείραμα γίνεται ιλιγγιώδες και άγριο. Δεν μπορώ να διαχωρίσω τεχνητά αυτό που κάνω και αυτό που σκέφτομαι από αυτό που γράφω. Εάν ζούσα στη Στοκχόλμη, ίσως η ζωή μου να ήταν αργή, μονότονη, γκρίζα. Το περιβάλλον παίζει αποφασιστικό ρόλο. Το μόνο που μπορώ να κάνω πάντα, στη Στοκχόλμη, στην Αβάνα ή οπουδήποτε αλλού είναι να δημιουργήσω τον προσωπικό μου χώρο. Δεν μπορώ ποτέ να περιμένω να μου χαρίσει κάποιος την ελευθερία.

Την ελευθερία πρέπει να τη δημιουργεί ο καθένας μόνος του. Πώς; O καθένας πρέπει να το ανακαλύψει για τον εαυτό του. Εγώ την ελευθερία μου τη δημιουργώ γράφοντας, ζωγραφίζοντας, υποστηρίζοντας την απλή κοσμοθεωρία μου, παραμονεύοντας στη ζούγκλα σαν αγρίμι, αποτρέποντας παρεμβάσεις στην ιδιωτική μου ζωή. Το σημαντικότερο για τον άνθρωπο είναι η ελευθερία. Εσωτερική και εξωτερική. Nα τολμάς να είσαι ο εαυτός σου υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, όπου κι αν βρίσκεσαι. Η ελευθερία είναι σαν την ευτυχία: Δεν τη φτάνεις ποτέ. Δεν μπορείς ποτέ να την έχεις όλη. Είναι μονάχα ο δρόμος. Βαδίζουμε πίσω από την ελευθερία και την ευτυχία. Κι έτσι ζούμε. Είναι το μόνο στο οποίο μπορούμε να ελπίζουμε. Πριν από μερικά χρόνια και για μεγάλο χρονικό διάστημα, η ζωή μου ήταν δεμένη σε συστήματα, αντιλήψεις, προκαταλήψεις, ιδέες προκατασκευασμένες, αποφάσεις τρίτων. Όλο αυτό ήταν υπερβολικά αυταρχικό και απόλυτο. Δεν μπορούσα να ωριμάσω έτσι. Ζούσα μέσα σε ένα κλουβί, σαν ένα μωρό το οποίο προστατεύουν και απομονώνουν για να μην δυναμώσουν ποτέ οι μύες του και να μην αναπτυχθεί ο εγκέφαλός του. Όλα διαλύθηκαν μπροστά μου. Μέσα μου. Με μεγάλο πάταγο.

Και βρέθηκα στα πρόθυρα της αυτοκτονίας. Ή της τρέλας. Έπρεπε να αλλάξω κάτι μέσα μου. Ειδάλλως, θα κατέληγα τρελός ή νεκρός. Και ήθελα να ζήσω. Απλώς να ζήσω. Χωρίς καταπίεση. Ίσως με κάποια ευτυχισμένη μέρα πότε πότε. Και να μειώσω το άγχος. Αυτό είναι απαραίτητο· να μειώσω το άγχος. Ίσως να είναι μόνο ζήτημα αλλαγής οπτικής γωνίας. Όπου κι αν βρίσκεται κανείς, πρέπει να είναι εκεί με όλο του το είναι κι όχι να προσπαθεί πάντα να το σκάσει.

Έβαλα στην άκρη την Αθανασία. Κατέβηκα τις σκάλες και κάθισα λίγο απέναντι από τη θάλασσα, στη Μαλεκόν.2 Ήταν Σάββατο, θα ήταν γύρω στις οκτώ και μισή το πρωί. Όλα ήρεμα, ήσυχα. Ακουγόταν μόνο ο ασύρματος κάποιου αστυνομικού εκεί κοντά: «Είκοσι τέσσερα μηδέν είκοσι τέσσερα. Είκοσι τέσσερα μηδέν είκοσι τέσσερα. Είκοσι τέσσερα μηδέν είκοσι τέσσερα. Κλικ. Κλικ. Nαι, σε ακούω είκοσι τέσσερα μηδέν είκοσι τέσσερα. Κλικ…».

Γύρισα στο σπίτι. Ήθελα έναν καφέ. Ήταν πιο υγιεινό από το να μείνω καθισμένος στη Μαλεκόν κοιτάζοντας τη θάλασσα. Περπάτησα λίγα μέτρα και είδα τα δύο διανοητικά καθυστερημένα να αποχαιρετιούνται στην πόρτα του κτιρίου. Είναι παντρεμένοι. Είναι και οι δύο μογγολάκια, ζουν στο περιθώριο, μισότρελοι, κανείς δεν ξέρει γιατί δεν πάνε καλά. Έχει χάσει μια βίδα ο καθένας και επωφελούνται για να χέζουν στις σκάλες και να τυραννάνε όλο τον κόσμο με τις χαζές κραυγές τους. Μπήκα στην είσοδο του παλιού κτιρίου μου. Χτίστηκε το 1927, με σκάλες από λευκό μάρμαρο, μεγάλα και άνετα διαμερίσματα, ασανσέρ από γυαλιστερό μπρούντζο, πρόσοψη σαν κι αυτές στη Βοστόνη, πόρτες και παράθυρα από μαόνι. Εν ολίγοις, άψογο, πολυτελές και ακριβό. Τώρα είναι ερείπιο. Το ασανσέρ και η σκάλα μυρίζουν κάτουρο και σκατά. Στο πεζοδρόμιο, απέναντι από την πόρτα, υπάρχει μια τρύπα η οποία αποβάλλει μονίμως ακαθαρσίες στο δρόμο. Διάφοροι τύποι καπνίζουν μαριχουάνα και κάνουν σεξ με τις ώρες στο σκοτάδι της σκάλας. Πολλοί χώρισαν ξανά και ξανά τα διαμερίσματα κι έτσι τώρα ζουν δέκα ή δεκαπέντε άτομα εκεί που πριν ζούσαν τρία. Η δεξαμενή του νερού είναι πάντα άδεια. Κανείς δεν ξέρει γιατί δεν έχει νερό και όλοι ανεβάζουμε κουβάδες με νερό από τις σκάλες. Δεν είναι τίποτε. Το ίδιο συμβαίνει σε όλη τη γειτονιά. Λίγδα, βρόμα, βαριεστημάρα, εγκατάλειψη.

Προσπαθώ να ξεφύγω από αυτή την αποκάλυψη. Τουλάχιστον νοητικά και πνευματικά. Η ύλη μου παραμένει αγκυροβολημένη ανάμεσα στα ερείπια.

Η χαζούλα μπήκε μαζί μου στο ασανσέρ. Πάτησα το κουμπί για τον έβδομο και την κοίταξα. Πολύ σκοτεινά. Πάντα είναι σκοτεινά. Πίσσα σκοτάδι. Δεν έχει λάμπες. Τις κλέβουν. Και πάλι καλά που εδώ και μερικές μέρες λειτουργεί χωρίς προβλήματα. Με κάποιο τρόπο η χαζούλα κι εγώ κοιταζόμασταν. Πολύ χλιαρά, πιο πολύ σαν αστείο, μου ήρθε και της είπα:

«Ελενίτα, φαίνεσαι ευτυχισμένη».

Αμέσως με πλησίασε. Με έπιασε από το μπράτσο και κόλλησε πάνω μου τα μεγάλα, στητά της στήθη. Έβγαζε κάτι περίεργους, σύντομους ήχους. Κάτι σαν «ογχ, ογχ». Αχ, τα βυζιά της ήταν στητά, πληθωρικά, με υπέροχες ερεθισμένες ρώγες. Τα έπιασα με το δεξί μου χέρι και άρχισα να τα τρίβω. Το αριστερό μου χέρι κατέβηκε στο μουνί. Δεν φορούσε εσώρουχα. Μόνο μια λεπτή και φθαρμένη ρόμπα. Ω, τι ωραία. Η Ελενίτα πρέπει να είναι είκοσι πέντε χρονών και προέρχεται από μια περίεργη ανάμειξη φυλών, μιγάδων, λευκών, κινέζων, μαύρων, ενώ φαίνεται πως υπάρχει και μια φλέβα Τζαμαϊκανών ή Αϊτινών. Τέλος πάντων, η αποκρυπτογράφηση είναι αδύνατη. Το τελικό προϊόν θα μπορούσε να είναι πολύ καλό, αν δεν υπήρχε εκείνο το εγκεφαλικό ελάττωμα που την κάνει να φέρνει σε μογγολάκι. Κάτι χάλασε στη συνταγή. Μιλά πολύ λίγο, βασικά ρουθουνίζει. Υποθέτω ότι και το μυαλό της δεν λειτουργεί σωστά. Ίσως έχει σεξουαλικές εμμονές.

Δεν ξέρω. Όταν το χέρι μου έφτασε στο μουνάκι της ήταν θαύμα: πολύ τριχωτό. Ένα πλούσιο τριχωτό εφήβαιο, κατά τα φαινόμενα δημόσιας χρήσης. Ήταν ένα μουνί μεγάλο, τριχωτό, υγρό και μυρωδάτο. Αυτό εννοώ. Έβαλα ένα δάχτυλο, το γύρισα, το χέρι μου υγράνθηκε, πίεσα την κλειτορίδα. Βόγκηξε. Μύρισα το δάχτυλό μου. Πολύ καλή μυρωδιά. Απαλή και ευωδιαστή.

Καθόλου βρόμικη. Σκέτος πειρασμός για τη γλώσσα. Χαμήλωσα και πάλι το χέρι. Ξανάβαλα το δάχτυλο. Μούγκριζε ακόμα πιο πολύ. Ήδη εκείνη έσφιγγε τον πούτσο μου πάνω απ’ το παντελόνι, πολύ καυλωμένη, κι εγώ είχα μια τεράστια στύση. Με έσφιγγε, με έτριβε και συνέχιζε να κάνει εκείνους τους ήχους σαν γουρούνι: «ογχ, ογχ». Αλλά δεν υπήρχε χρόνος για περισσότερα.

Το ασανσέρ ανέβαινε τρίζοντας, ξαφνικά τραντάχτηκε, σταμάτησε και με μεγάλο πάταγο άνοιξε η καγκελωτή πόρτα. Βγήκα στον έβδομο όροφο. Δεν χαιρέτησα. Εκείνη κατέβηκε και πάλι. Μένει στον τρίτο. Ανέβηκα τα σκαλιά μέχρι το διαμέρισμά μου στην ταράτσα. Σκέφτηκα φευγαλέα ότι η χαζούλα μπορεί να είχε σύφιλη ή έιτζ ή φυματίωση. Γαμώτο! Γιατί να ’μαι έτσι; Ήθελα να πλύνω τα χέρια μου, αλλά δεν είχε νερό και δεν είχα καμία όρεξη να κατέβω στο δρόμο και να περπατήσω μέχρι τη γωνία για να γεμίσω έναν κουβά. Πάλι καλά που δεν τη φίλησα.

Σκέφτηκα να φτιάξω καφέ, αλλά δεν μπορούσα. Είχε τελειώσει. Ξάπλωσα στο κρεβάτι να ξεκουραστώ. Βρέθηκα σε κάτι τεράστια, σκοτεινά πλοία, όπου κάποιοι συγκολλούσαν ατσάλινες πλάκες, με όλα εκείνα τα τσιτσιρίσματα και τις σπίθες του βολταϊκού τόξου. Ίσως ήταν ναυπηγοί.

Αυτή ήταν μια από τις πρώτες μου δουλειές, όταν ήμουν δεκαεφτά χρονών. Βοηθός οξυγονοκολλητή σε καρνάγιο επισκευής πλοίων. Είχα μόνιμη βάρδια από τις δώδεκα τα μεσάνυχτα μέχρι τις οκτώ το πρωί. Κράτησε λιγότερο από ένα χρόνο, αλλά ήταν τόσο εξαντλητικό που έμοιαζε με είκοσι. Δεν θέλω να το θυμάμαι γιατί ένιωθα σαν γαμημένος σκλάβος. Τα κωλοναυπηγεία και τα τεράστια πλοία και η οξυγονοκόλληση επιστρέφουν πάντα στα ταραγμένα μου όνειρα. Σε μια γωνιά, υπήρχε μια λεχώνα μαϊμού, με πολλά μαϊμουδάκια να τη βυζαίνουν. Το αρσενικό την πλησίαζε, αλλά εκείνη τον έδιωχνε και συνέχιζε, συγκεντρωμένη, να παράγει γάλα για τα μικρά της, δεν ήθελε ούτε να τον ξέρει τον τύπο. Χάιδεψα το αρσενικό, κι εκείνο με πλησίασε. Συνέχισα να τον χαϊδεύω κι έπιασα το πουλί του. Ήταν ερεθισμένο. Του το έπαιξα λίγο. Καθόταν ήρεμος, κολλημένος δίπλα μου. Απολάμβανε τη μαλακία. Και τελείωσε.

Έχυσε πολύ σπέρμα και μούσκεψε το χέρι μου. Πολύ σπέρμα. Και μείναμε έτσι για λίγο μαζί. O ένας με την αίσθηση του άλλου. Κι αυτό ήταν. Δεν θυμάμαι τι έγινε μετά. Υποθέτω ότι κοιμήθηκα λίγο ακόμη και ξύπνησα.

***

Ο Πέδρο Χουάν, ένας πενηντάχρονος κουβανός συγγραφέας, θα βρεθεί μακριά από την Κούβα, στην παγερή Σουηδία, ερωτοχτυπημένος με την Ανιέτα, μια σαραντάχρονη Σουηδή, της οποίας την αποστειρωμένη και απόλυτα οργανωμένη ζωή αναστατώνει. Πίσω, όμως, έχει αφήσει την Γκλόρια, ένα κορίτσι του δρόμου, μια μιγάδα, με πολύ έντονη ζωή, γεμάτη εμπειρίες και ιδιόμορφη φιλοσοφία.

Ο Γκουτιέρες στο τιμημένο με το βραβείο Alfonso Garcia-Ramos μυθιστόρημά του φιλοτεχνεί δύο υπέροχα αρχετυπικά πορτρέτα γυναικών, της Κουβανής και της Σουηδέζας. Η Ανιέτα και η Γκλόρια είναι ερεθιστικές και εξαίσιες, η καθεμιά με τον τρόπο της, ενώ ο συγγραφέας διαπρέπει στο διάλογό του μαζί τους, παρασύροντάς μας σ' ένα ξέφρενο πάρτι όπου πρωταγωνιστούν το σεξ, το ρούμι και η σάλσα.

Εκδόσεις: Μεταίχμιο
Κατηγορία: Ξένη λογοτεχνία
Μετάφραση: Κλεοπάτρα Ελαιοτριβιάρη
Πρωτότυπος τίτλος: Animal tropical
Σελίδες: 440
Έκδοση: Ιουν 2004

Η ψυχή του καθρέφτη

Το νέο βιβλίο της Σταυρούλας Δημητρίου

Ένα βιβλίο που μπορεί να διαβαστεί πολλαπλώς: Ως γοτθικό μυθιστόρημα, ως ποιητικό αφήγημα, αλλά και ως ένα φιλοσοφικό διήγημα για την διαιώνια αγωνία του ανθρώπου μπροστά στο τρίπτυχο Έρωτας-Θάνατος-Θεός.

Μετά τις δύο ποιητικές της συλλογές «Ποίηση», «Στον Λήγοντα των Αστεριών» και το μυθιστόρημα της «H Χώρα του Κασσίτερου», η συγγραφέας, με επίκεντρο την πανούκλα που πέφτει στην πόλη, εξακτινώνεται σε μονοπάτια υπαρξιακά, πέρα από χρόνους και θρησκείες, με μια γλώσσα κινηματογραφική…

«Νύχτωνε για τους Χριστιανούς. Μεσάνυχτα για τα τουρκικά ρολόγια. Χτυπούσαν το δεύτερο τέταρτο της δωδεκάτης νυκτερινής. Μια μέρα από την ιστορία του κόσμου είχε κιόλας τελειώσει. Το σωτήριον έτος 1814. Έτος Εγίρας 1229. Στο Φιλάτ. Πόλη μυστήριο στο χωροχρόνο της Χερσαίας Δυτικής Αρβανιτίας. Τα πανουκλιασμένα ρούχα παίχτηκαν στα ζάρια απ’ τους ληστές και μοιράστηκαν στην πόλη κι έρχονταν απ’ τον ένα στον άλλο, ώσπου κι ο θάνατος απ’ τον ένα στον άλλο. Κι όσοι πέθαιναν πέθαιναν σιωπηλά, λες κι η πόλη αφιερωμένη στη σιωπή, λες κι’ όλοι τους μυστικοί της Αδελφότητας της Σιωπής».

Οι ήρωες συνθέτουν ο καθένας τους ένα δίχτυ πάθους που θα τους επιτρέψει να επιζήσουν απ’ την αρρώστια.

Τόσκα: Έβλεπε τις πομπές των πεθαμένων και τους περνούσε για περιπατητές.
Γκιόργκε: Σκάβοντας το πηγάδι, έσκαβε στο βάθος του δικού του κόσμου, ανυποψίαστος.
Ωραιοζήλη: Η έγνοια της πώς να κονομήσει από τα σάβανα.
Ματατία: Πότε να τοκίζει, πότε να κατασκευάζει κάσες.
Άραχλος: Ο γύφτος που μάζευε χρυσαφικά.
Περγαμότος: Δεν πέθανε από τη αρρώστια. Από το φόβο για τα έντομα πέθανε.
Κι αυτό που τους ένωνε ήταν η ανάγκη της φυγής. Το πάθος. Η «γαλάζια ώρα», καταπώς την ονοματίζει η συγγραφέας.
Όμως, πέρα από την καθαυτό ιστορία, ο αναγνώστης -και μιλάμε για τον απαιτητικό αναγνώστη- σαγηνεύεται από τη χρήση των λέξεων, που οδηγεί σε μια επιγραμματική εικονοπλασία:

«Το διπλό κόλπο που τούπαιζε ο άνεμος».
«Ένα αόρατο μαχαίρι μοίραζε τη χώρα σε κομμάτια».
«Κι αυτή η άνοιξη! Χωρίς έλεος ανασταίνει και σκοτώνει μαζί».
«Το φεγγάρι όλο ντροπή θέλει να κρύψει το πληγιασμένο του μούτρο».
«Για τις ψυχές θάνατος είναι το νερό. Για το νερό θάνατος είναι να γίνει γη».
«Μια αχτίδα δυνατού ήλιου, όπως πρωί πρωί το καλοκαίρι, ένα άφιλο φως».

Καθώς η Σταυρούλα Δημητρίου χτίζει τα γεγονότα, βάζει τους ήρωες–αντιήρωές της να διαλέγονται με Καζαντζακικής δύναμης αμφισβητήσεις:

«Εγώ -πήρε το λόγο ο Άραχλος- δεν πιστεύω στο Θεό εξαιτίας ο αέρας. Ήρθε ένας ανεμορούφουλας και ξέσκισε τις παράγκες μας και πήρε μαζί τους ανθρώπους και τους σκότωσε. Αν ύπαρχε ένας θεός, δεν υπάρχει ο αέρας.
«Δυο θρησκείες έχουμε: μια που τη λέμε και δεν την κάνουμε και μια που την κάνουμε και δεν τη λέμε. Η πρώτη είναι του Θεού, η άλλη του Διαβόλου. Η πανούκλα είναι δουλειά δαιμονική. Πρέπει να δοθούμε του Διαβόλου».


Μια γραφή που εναλλάσσει το ευγενικό με το δαιμόνιο. Το λυρικό με το τραγικό.
Υπάρχουν κομμάτια εκτενή, ολόκληρα, που σε απογειώνουν. Σε μετεωρίζουν. Που χαίρεσαι να τρομάζεις. Και τρομάζεις που χαίρεσαι!

«Η ψυχή του καθρέφτη»κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Λιβάνη.

Κατηγορία: Ελληνική λογοτεχνία

Κωνσταντίνος Τζούμας: Τα καλύτερά μας χρόνια

Για να είμαστε ακριβείς, πρόκειται για τα «καλύτερα χρόνια» του γνωστού ηθοποιού. Όπου, ο ιδανικός αυτοεξόριστος του Μανχάταν περιγράφει με απαράμιλλο στυλ το αμερικάνικο όνειρο έτσι όπως το έζησε από το 1972 ως το 1975.

Πριν μπούμε στην ουσία του χρονικού, ας ξεκαθαρίσουμε τα αυτονόητα. Ο Κωνσταντίνος Τζούμας δεν παρίσταται στη λογοτεχνία με πρόθεση να κάνει καριέρα κι ας έχει ατόφιο το χάρισμα. Αυτή η ανεμελιά, συν το γεγονός ότι παραμένει φανατικά ακατάτακτος στη ζωή και την τέχνη, τού παρέχει ίσως την πολυτέλεια να γράψει ελεύθερα και χωρίς την παραμικρή ιδεολογική δουλεία για μια εποχή που μας πονάει.

Βρισκόμαστε στα τελειώματα της δικτατορίας και στις αρχές της μεταπολίτευσης αλλά ο χορευτής της αείμνηστης Ζουζούς Νικολούδη δεν είναι ούτε Χρόνης Μίσσιος ούτε Περικλής Κοροβέσης. Στην πραγματικότητα δεν είναι ούτε καν χορευτής αφού με περίσσεια ευκολία θα την κοπανήσει από τα ζόρικα του χορού για της ζωής τα ωραία. Αυτό όμως θα συμβεί πολύ αργότερα, αφού προηγουμένως βρεθεί ξέμπαρκος στη Νέα Υόρκη με τριάμισι δολάρια στην τσέπη, χωρίς ούτε καν να γνωρίζει τη γλώσσα. Η αμερικανική περιοδεία της «Γηραιάς κυρίας» έχει ήδη τελειώσει, αλλά για τον ανήσυχο μαθητή της η παράσταση αρχίζει μόλις τώρα. Το παρκέ είναι λουστρίνι, οι μπάρες γερές και ο καθρέφτης κάτι παραπάνω από φιλικός.

Όταν μάλιστα ο χρήστης είναι νέος, γυμνασμένος και εστέτ, ε, τότε μπορεί άνετα να γίνει a part of it, όπως λέει και ο Σινάτρα. Δεν έχει σημασία που στις πεντακόσιες τόσες σελίδες δεν εμφανίζεται ούτε μια φορά ο ίδιος ο Φράνκι. Το name dropping που ακολουθεί μόνον φθόνο μπορεί να προκαλέσει: Γούντι Άλεν, Σίμπιλ Σέπαρντ, Λορίν Χάτον, Τρούμαν Καπότε, Μικ Τζάγκερ στο διπλανό τραπέζι. Συναπαντήματα με τον Γουόρχολ και τον Άλις Κούπερ στα ροκ εν ρολ στέκια. Θεατρικές παραστάσεις και η Φέι Νταναγουέι στο μπροστινό κάθισμα. Βόλτα στους οχτώ δρόμους και η Πάτι Σμιθ με την κιθάρα της στο παγκάκι της γωνίας. Η Άννα Καρίνα και η Μπιάνκα Τζάγκερ πελάτισσες στην μπουτίκ που εργάζεται part time. Γνωριμία με τον Μάικλ Γιορκ στα Βloomingdale΄s και κοζερί με την Τζάκυ Ωνάση στο όρθιο: «Γνωρίζεστε με τον Άρης; Μη μου πεις πως πίνεις τον καφέ σου στο Κολωνάκι;». Μέσα σ΄ όλα και βεγγέρες στο νεοϋορκέζικο διαμέρισμα του Μάνου Χατζιδάκι, χαιρετούρες με τη Χριστίνα Ωνάση στο Ρlaza, ωπ, να κι ο Μινωτής που ψάχνει στα πέριξ για πουτάνες ενώ ο Σκούρτης παραγγέλνει ψωμί σε εστιατόριο της Τσαϊνατάουν. Δυστυχώς συμβαίνουν κι αυτά...
Πηγή: Τα Νέα

Συγγραφέας: Κωνσταντίνος Τζούμας
Εκδόσεις: Καστανιώτης
Σελίδες: 595

Μάρω Βαμβουνάκη: Ο παλιάτσος και η 'Aνιμα

Ο άνθρωπος που κάνει ψυχοθεραπεία μπορεί να νικάει παλιούς τρόμους και να κερδίζει αυτοπεποίθηση και ωριμότητα, όμως δεν μεταμορφώνεται απαραίτητα σε έναν ωραίο, αγνό, θετικό άνθρωπο. Ο θεραπευτής του μπορεί να τον γιατρέψει από τραύματά του, δεν μπορεί όμως να τον γιατρέψει απ' τα ελαττώματα του. Άλλο η ψυχολογική ασθένεια, κι άλλο η ηθική, η πνευματική ασθένεια. Διότι το φοβερό δώρο της ελευθερίας του ανθρώπου αφήνει στο άτομο το περιθώριο να μπορεί να επιλέξει και το κακό... Βασιζόμενη στην επιστήμη της ψυχολογίας, η πασίγνωστη συγγραφέας μας εισάγει στον κόσμο της ανθρώπινης ψυχολογίας και συμπεριφοράς, αναλύοντας θέματα όπως η ελευθερία του ατόμου να κάνει τις επιλογές του, το καλό και το κακό. Ένα βιβλίο που θα διευρύνει την οπτική σας!

Συγγραφέας: Βαμβουνάκη Μάρω
Κατηγορία: Ψυχολογία
Εκδότης: Ψυχογιός
Ημερoμηνία έκδοσης: 2006
Αριθμός σελίδων: 297

Ίαν Μακ Γιούαν: Σάββατο

Ένας συνηθισμένος, ευτυχισμένος, ανύποπτος άνθρωπος. Μια σαββατιάτικη μέρα, που ξεκινάει γεμάτη υποσχέσεις για να καταλήξει σαν εφιάλτης. Ο Χένρυ Περόουν -νευροχειρουργός, αστός, προνομιούχος, βαθιά δεμένος με τη γυναίκα και τα παιδιά του- σχεδιάζει να παίξει σκουός, να επισκεφθεί την ηλικιωμένη μητέρα του, να μαγειρέψει. Όμως το πρόγραμμά του ανατρέπει ένα ασήμαντο ατύχημα: ένα τυχαίο γεγονός που θα λειτουργήσει σαν καταλύτης για μια σειρά από απρόβλεπτα συμβάντα, φέρνοντας τον ήρωα αντιμέτωπο με έναν ολότελα ξένο κόσμο, κλονίζοντας δραματικά κάθε βεβαιότητα, εγείροντας θεμελιώδη ζητήματα ηθικής ευθύνης και αλλάζοντας τη ζωή του, από τη μια στιγμή στην άλλη, για πάντα.

Αυτό το καταπληκτικό βιβλίο δεν είναι πολιτικό μυθιστόρημα. Είναι ένα σπουδαίο έργο που διερευνά το πώς μια ενεργή συνείδηση μπορεί να προσδώσει ουσιαστικά νόημα στην πολιτική. The Nation

Συγγραφέας: Μακ Γιούαν Ίαν
Κατηγορία: Ξένη πεζογραφία
Εκδότης: Νεφέλη
Ημερομηνία έκδοσης: 2006
Μεταφραστής: Γεωργουσοπούλου Μαρία
Αριθμός σελίδων: 395

Κουμανταρέας Μένης: Η γυναίκα που πετάει

Γυναίκα που πετάει είναι η γιαγιά Αγγελική, που από το στόμα του εγγονού της μαθαίνουμε την ιστορία του άτυχου γάμου της με τον Συνταγματάρχη Αριστείδη.
Με τη φωνή της πετάει και η Μαρία Κάλλας στη σύντομη επίσκεψή της στην Αθήνα το καλοκαίρι του '57.
Γυναίκες που πετάνε στον ύπνο τους η Μπρόνια, η Ροβένα, η Μάγια και η Ναταλία, οι τέσσερις μετανάστριες που ονειρεύονται τις πατρίδες τους.
Η κυρία Βικτωρία πετάει κι αυτή μαζί με τους μετεωρίτες μιας καλοκαιρινής νύχτας.
Γυναίκα που πέταξε πια, η μάνα του Άρη στο ομότιτλο διήγημα.

Υπάρχουν και άντρες σ' αυτές τις έντεκα ιστορίες: από τον μυστηριώδη Δανό βιολιστή και τα δίδυμα ανάπηρα αγόρια ως τον ταξιτζή με το χαμένο κινητό. Αυτοί όμως δυσκολεύονται να πετάξουν.

Συγγραφέας: Κουμανταρέας Μένης
Κατηγορία: Ελληνική πεζογραφία
Εκδότης: Κέδρος
Ημερομηνία έκδοσης: 2006
Αριθμός σελίδων: 402

Καρυστιάνη Ιωάννα: Σουέλ

-Ό,τι κι αν είναι αυτό, πες μου τι συμβαίνει.
-Το σουέλ μου 'βαλε μπελά στο μυαλό.
-Ποιος είναι ο πραγματικός λόγος που δε γυρίζεις;
-Η θάλασσα δεν με επιστρέφει.
-Τι γυρεύεις τώρα πια;
-Δεν έχω θέληση για στεριά.

Δώδεκα χρόνια μακριά από την οικογένειά του. Μακριά από τη στεριά, από τα αγαπημένα αλλά και λησμονημένα του πρόσωπα. Σπίτι του είναι πλέον το ATHOS III. Ο τόπος όπου αναμετριέται με τις μνήμες του. Το καταφύγιο όπου διαφυλάσσει ερμητικά κλεισμένα τα μυστικά του. Το μόνο μέρος απ' το οποίο μπορεί και παρακολουθεί -όπως εκείνος θέλει- τη σιωπηλή πορεία του να χαράσσεται ερήμην του· τη μοναξιά του συντροφιά με το σουέλ: το βουβό κυματισμό του ωκεανού.

Συγγραφέας: Καρυστιάνη Ιωάννα
Κατηγορία: Ελληνική πεζογραφία
Εκδότης: Καστανιώτης
Ημερομηνία έκδοσης: 2006
Αριθμός σελίδων: 328

Yoko Ogawa: Ξενοδοχείο Ίρις

Η Μαρί και η μητέρα της έχουν το ξενοδοχείο Ίρις σε μια παραθαλάσσια κωμόπολη. Ταπεινό αλλά φροντισμένο, είναι συνήθως γεμάτο. Όπως κάθε βράδυ, η Μαρί κρατάει τη ρεσεψιόν. Οι πελάτες του ξενοδοχείου κοιμούνται ήσυχα. Η ηρεμία ξάφνου διακόπτεται από κραυγές. Μια γυναίκα βγαίνει απ' το δωμάτιό της βρίζοντας σκαιότατα τον άντρα που τη συνοδεύει. Η Μαρί εντυπωσιάζεται από τη σκηνή, και ασυνείδητα ευαισθητοποιείται από την κομψότητα και τη διακριτικότητα αυτού του ηλικιωμένου άντρα που τον κατηγορούν δημόσια για τις χειρότερες σεξουαλικές παρεκκλίσεις. Λίγες μέρες αργότερα τον συναντά σ' ένα κατάστημα. Ο άντρας παραξενεύει και γοητεύει τη νεαρή. Από περιέργεια ή έλξη, θα τον ακολουθήσει. Αθώα ή έχοντας βαθιά συνείδηση της τρομακτικής ομορφιάς της, η άμωμη έφηβη εισέρχεται στην αρένα του πόθου.
Οι εξοικειωμένοι με το έργο της Ογκάουα και τον ανησυχητικό κόσμο της δυσφορίας που χτίζει με δεξιοτεχνία, εισέρχονται αυτή τη φορά σε μια ιστορία έρωτα χωρίς όρια, πολύ πέρα από την υπαινικτική ατμόσφαιρα που διαπότιζε τα προηγούμενα βιβλία της ("Ο παράμεσος", "Η πισίνα των καταδύσεων", "Ο κοιτώνας", "Ημερολόγιο εγκυμοσύνης" Εκδόσεις Άγρα, 2002 και 2003). Γιατί ανάμεσα στη νεαρή ρεσεψιονίστ και τον ηλικιωμένο μοναχικό μεταφραστή, το παιχνίδι σώμα με σώμα δεν είναι παιχνίδι φενακισμών.

Απόσπασμα:
...Δεν ξέρω να πω αν αυτά που έκανε ο μεταφραστής πάνω στο κορμί μου είναι πράξεις συνηθισμένες ή όχι. Και ούτε έχω τον τρόπο να το διαπιστώσω. O άντρας με τράβηξε κοντά του και με φίλησε στα χείλη. Μέσα σε μια στιγμή αισθάνθηκα τα πάντα στα χείλια του. Τη χλιαρή του θερμοκρασία, τη στεγνή αίσθηση του γήρατος, όλα. Ήταν ένα ήρεμο φίλημα. Ακόμη και ο ήχος των κυμάτων είχε σταματήσει. Ήταν μια σιωπή που έμοιαζε να σε ρουφάει μέχρι τα έγκατα της αβύσσου.
O πόθος του άνδρα μεγάλωνε κάθε στιγμή. Τα χέρια του, που τα είχε ακουμπήσει στους ώμους μου, άρχισαν τώρα να περιπλανιούνται στην πλάτη και, φτάνοντας στη μέση, ακολούθησαν τις γραμμές των οστών μου. Όταν η επιθυμία του έφτασε στο κορύφωμά της, ο άνδρας μου είπε:
«Γδύσου!»

O άνδρας με άρπαξε απ' τα μαλλιά και με έσυρε μέχρι τον καναπέ. Αυθόρμητα πήγα να κρατήσω το κεφάλι ανάμεσα στα χέρια μου, αλλά δεν πρόλαβα. Τα μαλλιά που μου είχε φτιάξει η μητέρα μου λύθηκαν και έπεσαν ανάκατα στο πρόσωπό μου.
«Δεν ωφελεί να αντιστέκεσαι».
Ήταν η φωνή του αυτή που μου χάριζε ηδονή μαζί με τον πόνο. Ήθελα να γνέψω με το κεφάλι καταφατικά, αλλά δεν μπορούσα να κουνήσω τον λαιμό μου.
«Απάντησέ μου!»
«Ναι» κατάφερα τελικά να πω με ασθενική φωνή.
«Πιο καθαρά».
«Ναι, κατάλαβα».
Επανέλαβα αμέτρητες φορές την ίδια φράση μέχρι να ικανοποιηθεί ο άνδρας.

Από κάπου εμφανίστηκε ένα σχοινί με παράξενο σχήμα, το οποίο εκείνος άρχισε να τυλίγει γύρω από το κορμί μου. Ήταν πιο εύκαμπτο από τα πλαστικά σχοινιά που χρησιμοποιούμε για το δέσιμο των πακέτων, χοντρό και στέρεο. Είχε μια αμυδρή οσμή φαρμακευτικού προϊόντος. Η ίδια μυρωδιά μ' αυτήν που απέμενε στην ατμόσφαιρα της αίθουσας των εργαστηρίων στο σχολείο μετά το τέλος του μαθήματος. Μπορεί όμως και να ήταν η μυρωδιά του παππού μου μόλις πριν πεθάνει. Εξάλλου, νομίζω πως έμοιαζε και λίγο με τον σωλήνα μέσα από τον οποίο περνούσαν τα κίτρινα υγρά της κοιλιάς του παππού μου.

Με έδενε και το σχοινί έσκαβε τη σάρκα σε όλο μου το κορμί δημιουργώντας αυλάκια. Ο άνδρας έδειχνε μεγάλη ικανότητα στη διεξαγωγή αυτής της επιχείρησης. Από την αρχή μέχρι το τέλος οι κινήσεις των χεριών του είχαν μια ομορφιά απόλυτης πλαστικότητας. Όλα του τα δάχτυλα εκτελούσαν το καθένα πιστά τον ρόλο τους, κι εγώ έμοιαζα το αντικείμενο ενός τελετουργικού μαγείας. Δεν μπορούσα να φανταστώ την όψη που πρέπει να παρουσίαζε το σώμα μου. Για να το διαπιστώσω, το μόνο που είχα στη διάθεσή μου ήταν το τζάμι της βιβλιοθήκης.

Τα χέρια ήταν δεμένα στην πλάτη μου από τους καρπούς. Τα στήθη μου ήταν σε αξιοθρήνητο βαθμό συμπιεσμένα και το σχήμα τους είχε αλλοιωθεί, εντούτοις οι ρώγες τους είχαν βαφτεί με ένα ελαφρά ρόδινο χρώμα, σαν να επιθυμούσαν να της χαϊδέψει κάποιο χέρι. Το σχοινί που κρατούσε λυγισμένα τα γόνατά μου στερεώνοντάς τα σφιχτά πάνω στους γλουτούς και τη λεκάνη μου πίεζε και άνοιγε διάπλατα τους μηρούς μου. Στην παραμικρή προσπάθεια που έκανα για να τους κλείσω, το σχοινί έσφιγγε ακόμα δυνατότερα, εισχωρώντας μέσα στους πιο τρυφερούς μου βλεννογόνους. Το φως τρύπωνε βαθιά σε πτυχές που μέχρι τότε ήταν φυλακισμένες στα σκοτάδια.

Συγγραφέας: Ogawa Yoko
Κατηγορία: Ξένη λογοτεχνία
Εκδότης: Άγρα
Έτος έκδοσης: 2004
Μετάφραση: Παναγιώτης Ευαγγελίδης
Μπορείτε να το προμηθευτείτε από το: perizitito.gr

Burnout: Σύνδρομο Επαγγελματικής Εξουθένωσης

H επαγγελματική εξουθένωση (burnout) συνιστά μια χρόνια κατάσταση, κατά την οποία ο εργαζόμενος χάνει κάθε ενδιαφέρον για την εργασία του, γεγονός που μπορεί να επιφέρει σοβαρή κρίση στη ζωή του. Oι επιπτώσεις της μεταφράζονται σε υπερβολική κόπωση, χαμηλή προσπάθεια, σύγκρουση ρόλων, "εκπτώσεις" στην ποιότητα και ποσότητα της εργασίας που μπορεί να οδηγήσει ακόμη και στην εγκατάλειψή της. Δεν θα ήταν υπερβολή, να υποστηριχθεί ότι η επαγγελματική εξουθένωση ίσως αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους επαγγελματικούς κινδύνους του 21ου αιώνα, καθώς αναφέρεται σε κάτι πολύ πιο σοβαρό από το να αισθάνεται κάποιος μελαγχολία ή να έχει μια άσχημη ημέρα.

Συγγραφέας: Συλλογικό Έργο
Εκδόσεις: University Studio Press
Χρονολογία Εκδοσης: 2008
Σελίδες: 304
Μπορείτε να το παραγγείλετε από το: greekbooks.gr

Η Σίσσυ Μπλουμ παντρεύτηκε

Σε ένα ασταμάτητο παραλήρημα, η Σίσσυ περιγράφει πως είναι να κάνεις πάντα αυτό που θέλεις. Πώς είναι να είσαι ολομόναχη παρέα με τόσο κόσμο. Πως η λαχτάρα της να ζήσει μια συνηθισμένη ζωή έρχεται συνεχώς αντιμέτωπη με εραστές, βίτσια και σεξουαλικά απωθημένα. Για την Σίσσυ ο χρόνος δεν είναι αρκετός, κυλάει γρήγορα και λαχανιασμένη παλεύει να κόψει το νήμα και να κάνει μια επιλογή: η ήσυχη ζωή της νοικοκυράς ή η θορυβώδης ζωή της ερωμένης. Στο φινάλε ξαφνιασμένη διαπιστώνει πως ίσως υπάρχει και μια τρίτη επιλογή: η επιλογή του να μην επιλέγεις ποτέ. Η κωμικοτραγική παρλάτα της Σίσσυς, συνοψίζει στην υπερβολή τους μορφές της κάθε γυναίκας ερωμένης, εργαζόμενη, σύζυγος. Το προσωπικό της δράμα δεν είναι ούτε η αρρωστημένη της μανία με το σεξ, ούτε η εμμονή της να ζει από την αρχή το τέλος. Είναι μόνο η άρνησή της να συμφιλιωθεί με την ιδέα πως δεν μπορούμε να είμαστε συνέχεια το κέντρο του σύμπαντος κόσμου.
Την Σίσσυ Μπλούμ λοιπόν, την γνώρισα πριν από μερικά χρόνια σε κάποιο μπαρ στη Γλυφάδα. Την εποχή εκείνη εργαζόμουν σε ένα βιβλιοπωλείο και ήθελα να γράψω ένα βιβλίο. Δεν ήξερα όμως το θέμα. Η γνωριμία μας μου το έδωσε αμέσως.

Το βιβλίο αυτό βασίζεται εξ' ολοκλήρου σε αποσπάσματα από τα προσωπικά της ημερολόγια και μαγνητοφωνημένες της συνομιλίες με δικούς της ανθρώπους, στην αλληλογραφία της, καθώς και σε γραπτά τηλεφωνικά μηνύματα.
Όλα δημοσιεύονται κατόπιν δικής της άδειας.
Συγγραφέας: Σιδέρης, Γιώργος
Εκδόσεις: Biblio
Κατηγορία: Ελληνική λογοτεχνία

Δρόμοι της οργής

Η ζωή είναι περισσότερο από ένα μεγάλο θέατρο, από μια μεγάλη περιπέτεια, είναι ακόμη πιο πολύ κι από ένα συνταραχτικό ταξίδι, ή ένα μαγευτικό όνειρο! Η ζωή είναι μια συντριπτική συνέχεια! Είναι ένα φοβερό Πριν, ένα μοναδικό Τώρα, και ένα απλησίαστο Αύριο... Η ζωή είναι τα πάντα!

Ο ήρωας Φρίξος -ένας "απαράδεχτα" τολμηρός, απαράδεχτα συναισθηματικός και απαράδεχτα πρωτότυπος άνθρωπος- το πιστεύει! Το διαλαλεί - κοιτάζοντας κατάματα τις ανελεύθερες, φθαρμένες και περιχαρακωμένες προσωπικότητες του καιρού του και το πραγματώνει κάθε μέρα, συμπαρασύροντας στον κόσμο του και όλον τον άλλον κόσμο μαζί! Ποιος θ' αντέξει ως το τέλος για ν' αλλάξει την ουσία του; Αυτό είναι το επιταχτικό στοίχημα...
Κατηγορία: Ελληνική λογοτεχνία
Συγγραφέας: Σιμιτζής Αντώνης
Σελίδες: 712
Ημερομηνία έκδοσης: 2006
Εκδόσεις: Άγκυρα

Βίτσιων εγκώμιον

Το βιβλίο, Βίτσιων Εγκώμιον του συγγραφέα Th. Unfaithful, το τρίτο και τελευταίο βιβλίο στη σειρά των Εγκωμίων, έρχεται να συμπληρώσει την παρακαταθήκη που άφησαν μεγάλοι συγγραφείς του παρελθόντος, οι οποίοι εντρύφησαν στο έρεβος των ερωτικών παρεκκλίσεων.

Αποτελώντας γλωσσάρι, χάρτη, πυξίδα, μα και πολύτιμο συνοδοιπόρο στο μαγευτικό ταξίδι προς τη σκοτεινή και γοητευτική πλευρά του ερωτισμού, τολμά να μιλήσει για αυτό που όλοι κάνουν, αλλά κανείς δεν παραδέχεται: τα βίτσια.

Συγγραφέας: Th. Unfaithful
Κατηγορία: Ξένη λογοτεχνία
Μεταφραστής: Καπλάνη Σίσση
Σελίδες: 165
Εκδόσεις: Οξύ
Ημερομηνία έκδοσης: 2007

Πως να γράψετε ένα μυθιστόρημα αγωνίας (και δράσης)

Η Πατρίτσια Χάισμιθ αποκαλύπτει στο "Πώς να γράψετε ένα μυθιστόρημα αγωνίας (και δράσης)" τα μυστικά της τέχνης της: Πώς πλάθονται οι ήρωες; Τι είναι η πλοκή; Πώς δημιουργείται η «προσδοκία» στον αναγνώστη; Τι είναι η κορύφωση;

Η συγγραφέας αναλύει τις μεθόδους της δουλειάς της και τα ζωτικά στοιχεία του σασπένς στη μυθοπλασία. Προσεγγίζοντας τη δική της συγγραφική εμπειρία, τα αδιέξοδα, τις επιτυχίες και τις αποτυχίες της –όπως κι αυτές των καθιερωμένων συγγραφέων Γκράχαμ Γκριν και Τζούλιαν Σάιμονς– μας δίνει μια πολύ ζωντανή, προσωπική άποψη του συγγραφέα επί το έργον.

Η ίδια σημειώνει στον πρόλογό της: "Το βιβλίο αυτό δεν είναι ένας οδηγός για επίδοξους συγγραφείς. Αδυνατώ να εξηγήσω πώς γράφεται ένα πετυχημένο –δηλαδή διαβαστερό– βιβλίο. Αυτό όμως κάνει και το γράψιμο μια τόσο έντονη και συναρπαστική ασχολία".

Το "Πώς να γράψετε ένα μυθιστόρημα αγωνίας (και δράσης)" είναι ένα εγχειρίδιο και απευθύνεται σε νέους, ταλαντούχους συγγραφείς, αλλά και στους αναγνώστες που θέλουν να γνωρίσουν τη μεγάλη περιπέτεια της γραφής.

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα
Η Πατρίτσια Χάισμιθ γεννήθηκε το 1921 στο Φορτ Γουόρθ του Τέξας. Σπούδασε Λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο της Κολούμπια της Νέας Υόρκης, όπου εργάστηκε ως κειμενογράφος σε κόμικς (στο Σούπερμαν) και συναναστράφηκε τους Τρούμαν Καπότε, Τζον Μπόουλς, Τζόζεφ Λόουζυ κ.ά. Έγινε ευρύτερα γνωστή με το Ξένοι στο τρένο, που το 1950 γυρίστηκε ταινία από το Χίτσκοκ σε σενάριο του Ρέιμοντ Τσάντλερ. Αναγνωρίστηκε ως μεγάλη συγγραφέας μυθιστορημάτων αγωνίας, αποσπώντας το γαλλικό Grand Prix de Littérature Policière (1975) και το βρετανικό Crime Writers Association’s Silver Dagger (1964). Έγραψε είκοσι επτά μυθιστορήματα, όπως και πολυάριθμες κριτικές και δοκίμια κι είδε πολλά από τα βιβλία της να ανεβαίνουν σε ευρωπαϊκές θεατρικές σκηνές και να γίνονται επιτυχημένες κινηματογραφικές ταινίες, προτού πεθάνει, στις 4 Φεβρουαρίου του 1995 στο Λοκάρνο της Ελβετίας.

Συγγραφέας: Χάισμιθ Πατρίτσια
Κατηγορία: Ξένη λογοτεχνία
Μεταφραστής : Βασιλάκου Αγγελική
Αριθμός σελίδων: 220
Ημερομηνία έκδοσης: 2007
Εκδόσεις: Πατάκης

Ο νικητής είναι μόνος

Ο Πάουλο Κοέλιο επιστρέφει...

Περιγραφή:
«Αυτό το σπινθηροβόλο βιβλίο, που εκτυλίσσεται σε διάστημα εικοσιτεσσάρων ωρών κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ κινηματογράφου στις Κάννες, είναι μια αλληγορική ιστορία για τη ρηχότητα, την απληστία και τη λατρεία των διασήμων, γραμμένη από τον Paulo Coelho, το συγγραφέα διεθνών μπεστ σέλερ (Ο Αλχημιστής), η οποία μελετά με αυστηρό βλέμμα την Υπερτάξη, την ελίτ της ελίτ, που τα μέλη της είναι προσκολλημένα στην πολυτέλεια που διαφθείρει. Το σήμα κατατεθέν του Κοέλο, ο μυστικισμός και τα τόσο χαρακτηριστικά για το έργου του πνευματικά μηνύματα, προσθέτουν κάτι ακόμα στο σασπένς της υπόθεσης» - εξειδικευμένο περιοδικό Publishers Weekly

«Έγραψα αυτό το βιβλίο όταν αποφάσισα να φωτογραφήσω την εποχή μου», λέει ο διεθνώς επιτυχημένος συγγραφέας Paulo Coelho. Στο Ο νικητής είναι μόνος, το δωδέκατο μυθιστόρημά του, ο Paulo Coelho καταπιάνεται για μια ακόμα φορά με τα θέματα που έχουν αποτελέσει έμπνευση για εκατομμύρια ανθρώπους ανά τον κόσμο: την αναζήτηση του πραγματικού μας εαυτού, το φόβο, το τίμημα της φήμης και το πώς ο πλούτος, η υπερβολή και η ρηχότητα μπορεί να καταστρέψουν σχέσεις και πνευματικές αξίες.

Το: "Ο νικητής είναι μόνος" είναι γεμάτο σκέψεις για την προσωπική δύναμη και τα αθώα όνειρα που χειραγωγούνται ή καταστρέφονται από την επιτυχία. Εκτυλίσσεται μέσα σε ένα εικοσιτετράωρο, στον κόσμο της μόδας και του κινηματογράφου, στο φεστιβάλ των Καννών. Ο Ιγκόρ, ένας επιτυχημένος και πλούσιος Ρώσος επιχειρηματίας, ψάχνει κάποιον να θυσιάσει στο όνομα της αγάπης για να στείλει ένα μήνυμα στην πρώην γυναίκα του, την Εύα. Καθώς πάντα πίστευε ότι η ζωή του μαζί της ήταν μέρος ενός θεϊκού σχεδίου, της είχε πει ότι θα κατέστρεφε κόσμους ολόκληρους για να την ξαναφέρει κοντά του αν ποτέ την έχανε.
Καθώς εκτυλίσσεται η ιστορία και εκτροχιάζεται η ηθική, έρχεται στην επιφάνεια η πάλη μεταξύ μιας δύναμης του κακού, που παίρνει σάρκα και οστά στο πρόσωπο ενός καθ' έξη δολοφόνου, και της κοινωνίας.

Αναμένεται να κυκλοφορήσει στις: 2 Απριλίου.

Συγγραφέας: Πάουλο Κοέλιο
Κατηγορία: Ξένη λογοτεχνία
Εκδόσεις: Λιβάνης Α.Α.
Χρονολογία Έκδοσης: 2009

Μπορείτε να το παραγγείλετε από το: greekbooks.gr