Η κάνναβη αυξάνει τον κίνδυνο καρκίνου των όρχεων

Παρενέργειες εκτός εγκεφάλου

Η συστηματική χρήση κάνναβης φαίνεται να αυξάνει τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου των όρχεων και ιδιαίτερα μιας πιο επιθετικής μορφής της ασθένειας, δείχνει η πρώτη, προκαταρκτική μελέτη για το θέμα.

Για τους άνδρες που κάπνιζαν μαριχουάνα για περισσότερο από δέκα χρόνια, ή πριν από την ηλικία των 18 ετών, ή περισσότερο από μια φορά την εβδομάδα, η αύξηση του ρίσκου εκτιμάται στο 70%, αναφέρουν Αμερικανοί ερευνητές στην επιθεώρηση Cancer.

«Είναι η πρώτη μελέτη που εξετάζει αυτό το ερώτημα, και από μόνη της δεν είναι τελεσίδικη. Υπάρχει ακόμα πολλή έρευνα να γίνει ώστε να είμαστε πιο σίγουροι», διευκρίνισε στο Reuters ο Στίβεν Σουάτζ του Κέντρου Καρκίνου «Φρεντ Χάτσινσον» στο Σιάτλ, μέλος της ερευνητικής ομάδας.

Το συμπέρασμα της μελέτης προήλθε από τη σύγκριση 369 ανδρών 18-44 ετών με καρκίνο των όρχεων και 949 ανδρών της ίδιας ηλικιακής ομάδας χωρίς την ασθένεια.

Η μεγαλύτερη αύξηση του κινδύνου βρέθηκε να αντιστοιχεί στο «μη σεμινωματώδη» καρκίνο των όρχεων, μια μορφή που αντιστοιχεί στο 40% των κρουσμάτων καρκίνου των όρχεων και συχνά είναι πιο επιθετική και δυσκολότερο να αντιμετωπιστεί.

Σε γενικές γραμμές, πάντως, ο καρκίνος των όρχεων ανταποκρίνεται καλά στη θεραπεία και το ποσοστό πενταετούς επιβίωσης ανέρχεται στο 96%.

Αν και τα αίτια της παραμένουν άγνωστα, η νόσος εμφανίζεται συνήθως σε νέους άνδρες.

Το πώς η κάνναβη μπορεί να αυξάνει τον κίνδυνο παραμένει επίσης άγνωστο, ωστόσο, όπως επισημαίνουν οι ερευνητές, προηγούμενες μελέτες έχουν συνδέσει τη βαριά χρήση με επιδράσεις στο αναπαραγωγικό σύστημα και μείωση της ποιότητας του σπέρματος.

Newsroom ΔΟΛ

Ταξιδεύοντας....

Κάθεσαι κάποια βράδια και λες πως νιώθεις μόνος, μουρμουρίζεις, κλαίγεσαι, γκρινιάζεις... Σου φαίνεται πως όλος ο κόσμος είναι μια άπειρη μοναξιά. Ψάχνεις τους φίλους σου, κανέναν δε βρίσκεις, ψάχνεις τον κόσμο σου, δεν είναι εκεί, ψάχνεις τον εαυτό σου-αλήθεια, πού τον έκρυψες τελευταία φορά; Σε ποιο ξεχασμένο συρτάρι της ψυχής σου κρύφτηκες; Ή σε ποιο ντουλάπι του μυαλού σου καταχωνιάστηκες; Ούτε που θυμάσαι. Κι όπως κάθεσαι αγκαλιασμένος με τη μιζέρια σου, κουκουλωμένος με μια ψεύτικη παρηγοριά, η μαγεία κάνει ένα «τσαφ!» και εμφανίζεται. Δε χρειάζονται μαγικά ραβδάκια ούτε τύχη. Μια θετική σκέψη χρειάζεται μονάχα. Από κάποιον! Κι αν τόσο πια αγαπάς τα παραμύθια... Ας πούμε πως ήρθε μια όμορφη νεράιδα και σε τράβηξε. Μπορεί και να σε έσπρωξε βέβαια. Ένα ξημέρωμα αρκεί για να φωτίσει πολλά σκοτάδια. Λίγες κουβέντες κάνουν την απόσταση αυτή που σε ένωσε με το άπειρο, να μοιάζει με μια βόλτα μικρή κάτω από το ελάχιστο φως της ημισέληνου λίγο πριν χαράξει. Σιγά σιγά καταλαβαίνεις πως η θετική εκείνη σκέψη της νεράιδας ήταν σοφή! Ή μάλλον όχι.. ΣΟΦΗ ήταν!

Κι από’ κείνη τη στιγμή νιώθω σταγόνες να κυλούν πάνω στα φύλλα μου. Όχι, δεν είναι δάκρυα, είναι οι ώρες που περνώ μαζί σου και μου δανείζεις τον παράδεισό σου. Σου μιλάω με το χαμόγελο που μου χαρίζεις την αυγή. Με μελωδίες μυστικές κι αρμονίες μυστήριες. Στους δρόμους που μας δίδαξαν και μας μεγάλωσαν αδειάζω τα τραγούδια μου. Ίσως αυτά βρουν τον τρόπο να σε φτάσουν. Και κάθε βράδυ, σε μια ξύλινη σκηνή απλώνω τη σκέψη μου. Αυτές σίγουρα ξέρουν να ταξιδέψουν ως εκεί.